Geplaatst op 18 mei 2020 11:32

Chantal Staring hielp mee in de zorg bij Norschoten tijdens corona

Chantal Staring (22 jaar), student geneeskunde aan het Radboudumc, moest vanwege de coronacrisis stoppen met haar coschappen in het Slingeland Ziekenhuis in Doetinchem. Juist in deze tijd wilde ze van betekenis zijn voor de zorg. Via het Regionaal Contactpunt van Extra handen voor de zorg werd ze gematcht met ouderenzorgorganisatie Norschoten in Barneveld. Chantal draaide mee in de verzorging van cliënten op de revalidatieafdeling waar ook coronapatiënten lagen.

‘Ik volgde mijn coschap neurologie en we (mijn medestudenten en ik) voelden aankomen dat er iets ging gebeuren. We mochten geen handen meer schudden, sommige patiënten belden of ze nog mochten komen en later die week werd het duidelijker dat poliklinieken in andere ziekenhuizen misschien voor langere tijd zouden sluiten. Vervolgens kwam het bericht dat onze coschappen voor onbepaalde tijd stopten en we naar huis konden. Dat voelde erg onbevredigend. Je zit thuis – ik was weer bij mijn ouders ingetrokken -, en je weet dat je best iets zou kunnen betekenen voor de zorg. Ik heb dus gelijk mijn hulp aangeboden, ook via Extra handen voor de zorg.

Ik werd binnen een paar dagen al gebeld door het Regionaal Contactpunt in deze regio. Supersnel! Na uitvraag van wat ik kon en wilde, hadden ze al snel een match voor mij met Norschoten. Dat was heel fijn, ik kon iets betekenen! Maar het voelde ook dubbel. Het is niet niets; je loopt toch risico. We hebben het er thuis goed over gehad. Voor mij was duidelijk dat ik een bijdrage wilde leveren. Mijn familie stond hier gelukkig achter.
De kennismaking met Norschoten en de sollicitatieprocedure gingen heel snel. Op donderdag had ik een telefonisch gesprek met het hoofd van de afdeling, op vrijdag kreeg ik een rondleiding op de revalidatieafdeling en op zaterdag begon ik. Ik kwam binnen op de piek van corona. Je merkte dat de druk hoog was. Er lagen ook bij ons besmette patiënten. Van dichtbij heb ik gezien wat de impact van het virus is op de cliënten én de medewerkers: cliënten die helemaal alleen waren omdat ze geen bezoek mogen ontvangen. Het contact dat minder persoonlijk wordt door de isolatie en de beschermende kleding die je draagt en de machteloosheid die je voelt omdat je meer tijd voor de cliënt wilt, maar die tijd vaker niet hebt. Dit was indrukwekkend. Het was dan ook een lichtpunt op het moment dat je soms hele zieke cliënten toch ziet opknappen, je ze verzorging kan geven en een luisterend oor kan bieden in een kwetsbare en onzekere periode. Daarnaast voelt het dankbaar te merken dat collega’s blij waren met mijn hulp. Ik denk dat ik een hele mooie bijdrage heb kunnen leveren.

Bij Norschoten is het inmiddels rustiger geworden en hoef ik niet meer bij te springen. Ik hoop dat ik mijn coschappen snel weer kan oppakken. Maar ik heb direct gezegd: komt er een tweede golf dan ben ik beschikbaar!’